Trzy Zorze, niczym Mojry albo Rodzanice, przędą ludzkie losy i we właściwym momencie przecinają jego nici. Pewnego dnia rodzi się niezwykła dziewczynka, która podczas ich wizyty chwyta nić swojego losu w maleńkie rączki.
„Tkaczka chmur” to niezwykła opowieść o stracie i żałobie, ale napisana w sposób szczególny, bo jest skierowana do dzieci. Podróż przez dziecięce odczucia jest więc heroiczną wyprawą po złote jabłko, podczas której Braciszek musi się zmierzyć z rzeką smutku, płomieniami wściekłości, otchłanią rozpaczy i w końcu z samą trudną prawdą. W podróży tej przeszkadza mu zły czarnoksiężnik, ale treść podpowiada, jakimi sposobami można oprzeć się jego dręczącym czarom.
Poruszyło mnie końcowe posłowie od autorki. Książka pisana tuż po śmierci córki musi być emocjonalnie nacechowana, przy czym „Tkaczka chmur” opisuje te silne emocje niezwykle subtelnie, nie odbierając im jednak ich znaczenia i wartości. W książce znajdą się również słowa dwóch, napisanych przez autorkę piosenek, które mogą pomóc dziecku w tym trudnym czasie.
Oprawą graficzną książki zajęła się słynna ilustratorka, malarka i projektantka Marianna Sztyma. Stonowane w barwach, jakby nieco rozmyte, pozbawione wyraźnych konturów obrazy prowadzą nas przez opowieść, wabiąc ukrytymi znaczeniami. Ważnym motywem jest tu gruba nić, która spaja całą historię, pojawiając się na kolejnych obrazkach i udając to linkę od huśtawki, to drogę.
Ta książka może być wstępem do poważnych rozmów z dzieckiem albo pomocą w przeżywaniu własnych trudnych emocji. „Tkaczkę chmur” można znaleźć na regale Biblioteki Dziecięco-Młodzieżowej, w dziale opowiadań dla dzieci. Zachęcam, by po nią sięgnąć.
„Tkaczka chmur” została wyróżniona w konkursie Najpiękniejsze Polskie Książki 2021 i nominowana do Nagrody im. Ferdynanda Wspaniałego 2021. W 2022 roku otrzymała główną nagrodę w kategorii literatury dziecięcej w 15. edycji Nagrody Literackiej m.st. Warszawy.
Tekst i zdjęcia: mkc
