II tom „Naznaczonych śmiercią” przenosi nas na nową planetę stworzonego przez Roth uniwersum. Zaskoczy nas mroczna, niebezpieczna, kipiąca nurtem Orga. Narratorami nie będą jedynie Akos i Cyra, poznamy również punkt widzenia Cisi oraz Eijeha. Na horyzoncie pojawią się nowe niebezpieczeństwa, w tym widmo Lazmeta Noaveka, okrutnego ojca Ryzeka, a także kolejne polityczne drapieżniki ze Zgromadzenia. Nie zabraknie też perturbacji z losami oraz wyroczniami.
Muszę przyznać, że tym razem początek znacznie mniej budował napięcie, niż w przypadku I tomu. Tu akcja zaczęła mnie porywać z nurtem dopiero w jednej czwartej powieści. A już popłynęła wtedy, kiedy wyrocznia Orgi ujawniła to, czego czytelnik domyślał się od końca pierwszego tomu (i muszę przyznać, że ten oczekiwany motyw oraz jego wpływ na bohaterów bardzo mi się przypasował). Veronika Roth buduje ciekawe zależności, zmienne relacje między bohaterami i ich słabości, często do bólu szczere i prawdziwe. Sam Lazmet też okazał się nieco inny, niż sobie wyobrażałam. Zdecydowanie jednak nie jest on na tyle wyrazistym czarnym charakterem, by szeregować go wśród najlepiej wykreowanych „złoli” i pewnie dość szybko zniknie z pamięci.
Podobały mi się za to słowa z różnych języków, wraz z ich znaczeniami, które narzucały nam klimat danych fragmentów fabuły, szczególne „arzodae” w przypadku piątej części. Tym razem autorka dodała na końcu krótki słowniczek, żeby uporządkować mnożące się w różnych językach słowa. Niestety, w tej części nie było tak mocnych i dosadnych cytatów, jak w „Naznaczonych śmiercią”, które do teraz we mnie rezonują.
Najgorsze do przejścia były dla mnie wątki ukazane z perspektywy „Cisi”. Nie polubiłyśmy się. Szczególnie jej sposoby manipulacji nieustannie mnie drażniły. Te fragmenty, choć popychają fabułę do przodu i wyjaśniają politycznie kolejne zdarzenia, uważam za najsłabsze ogniwo książki.
Tutaj okładka, choć nawiązuje stylem do poprzedniej, wywołuje inne emocje, jest bardziej liryczna, bardziej miękka i przyjazna dla oka. To spaja się z łagodniejszym klimatem tej części. W „Spętanych przeznaczeniem” również zadbano o korektę i oprawę wizualną, więc książkę czyta się z dużą estetyczną przyjemnością.
Nawet jeśli II tom nie przebił I, to polecam jako dobre dopełnienie historii. Książki tej autorki można wypożyczyć w Bibliotece Dziecięco-Młodzieżowej, a także na Filii nr 3, 4, 6 i 8. Zachęcam.
Tekst i zdjęcia: mkc
